Nadwrażliwość płytek krwi wywołana włączeniem cholesterolu.

Płytki krwi osób z rodzinną hipercholesterolemią wykazują zwiększoną wrażliwość na atomy agregujące, adrenalinę i ADP. Ponieważ mechanizm tej nienormalnej wrażliwości nie jest znany, zbadaliśmy in vitro wpływ środowiska lipidowego osocza na funkcje płytek krwi. Skład lipidów w osoczu został zmieniony przez dodanie sonikowanych liposomów cholesterol-dipalmitoilocznikowych, które były normalne cholesterolowe (stosunek molowy cholesterolu-fosfolipidu [C / P] wynosi 1,0, bogaty cholesterol (C / P eauals 2.2), lub ubogie w cholesterol (C / P to 0) Liposomy normalne pod względem cholesterolu nie miały wpływu na lipidy płytek ani na czynność płytek krwi, natomiast po 5 godzinach inkubacji w 37 ° C z liposomami bogatymi w cholesterol normalne płytki krwi uzyskały 39,2% nadmiaru cholesterol bez zmian w fosfolipidach lub białku Procentowy wzrost poziomu cholesterolu błony komórkowej był trzykrotny w stosunku do frakcji granulek, a nabycie cholesterolu przez płytki krwi wiązało się z 35-krotnym wzrostem wrażliwości na agregację indukowaną epinefryną (P mniej niż 0,001) i 15-krotny wzrost w stosunku do agregacji ADP (P mniejsze niż 0,001), jak określono zarówno metodą agregometrii, jak i [13C] uwalnianiem serotoniny. Odpowiedź na trombinę lub kolagen pozostała niezmieniona. ubogie w cholesterol liposomy przeszły selektywną utratę 21,4% cholesterolu i było to związane z 18-krotnym zmniejszeniem ich wrażliwości na epinefrynę. Continue reading „Nadwrażliwość płytek krwi wywołana włączeniem cholesterolu.”

Podstawowy obrót fosfatydyloinozytolu kontroluje aktywność ATPazy Na + / K + aorty.

Aby ustalić, czy podstawowy obrót fosfoinozytydu odgrywa rolę w regulacji metabolicznej w spoczynkowym łożysku króliczym, a następnie w inkubowanych warunkach stacjonarnych, użyliśmy pozbawienia zewnątrzkomórkowego mio-inozytolu jako potencjalnego środka do hamowania podstawowej syntezy fosfatydyloinozytolu (PI) w ograniczonych miejscach i zubożenie małych pul fosfoinozytydów z szybkim podstawowym obrotem. Średni mioinozytol w prawidłowym stężeniu w osoczu był wymagany do zapobiegania hamowaniu specyficznego składnika podstawowej syntezy PI de novo, co jest konieczne do wykazania dyskretnej, szybko rotującej puli PI [1,3-14C] znakowanej glicerolem. Średni mio-inozytol był również wymagany do znakowania dyskretnej puli PI za pomocą [1-14C] kwasu arachidonowego (AA). Szybki podstawowy obrót tej puli PI, gdy oznaczono ją glicerolem lub AA, nie wynikał z jej wykorzystania do tworzenia polifosfozytydu i wydaje się odzwierciedlać podstawową hydrolizę PI. Zubażanie endogennej wolnej AA w średnio odtłuszczonej albuminie selektywnie hamuje składnik podstawowej syntezy PI de novo, który uzupełnia szybko pulę PI zwrotnego. Continue reading „Podstawowy obrót fosfatydyloinozytolu kontroluje aktywność ATPazy Na + / K + aorty.”

Receptor cytoplazmatyczny dla glukokortykoidów w płucach płodu ludzkiego i noworodka.

U zwierząt płodowych, glikokortykosteroidy przyspieszają rozwój płuc i powodują przedwczesne pojawienie się pęcherzykowego środka powierzchniowo czynnego. Aby stwierdzić, czy płuco ludzkie może również reagować na kortykosteroidy, zbadaliśmy płuca ludzkiego płodu i noworodka zarówno pod względem wiązania cytoplazmatycznego, jak i wychwytu nukleotydowego glukokortykoidów. W odcinkach płodowego płuca inkubowanych z [3H] deksametazonem w 2 ° C, specyficzne wiązanie makromolekularne występuje głównie w frakcji cytoplazmatycznej . Po dalszej inkubacji w temperaturze 37 ° C prawie 75% radioaktywności znajduje się w frakcji jądrowej o stężeniu 0,3 pmol / mg DNA przy pozornym nasyceniu deksametazonem (47 nM). Receptor cytoplazmatyczny wiąże deksametazon in vitro z wysokim powinowactwem (stała dysocjacji = 8,9 nM), a powinowactwo różnych innych steroidów koreluje z ich mocą glukokortykoidową. Continue reading „Receptor cytoplazmatyczny dla glukokortykoidów w płucach płodu ludzkiego i noworodka.”

Funkcja receptora czynnika wzrostu I w komórkach przysadki jest hamowana przez dominujący negatywny mutant.

Hybrydowe receptory badano w komórkach przysadki mózgowej szczura z nadekspresją receptorów ludzkiego typu dzikiego typu 950Tyr (WT) lub insulinopodobnego czynnika wzrostu (IGF-I) lub zmutowanych ludzkich receptorów IGF-I skróconych w pozycji 952 w regionie transbłonowym podjednostki beta (952STOP ). Wiązanie 125I-IGF-I było zwiększone zarówno w 950Tyr (WT) (14-krotnie) i skróconym ludzkim opornym transfektorem ludzkiego IGF-1 (952STOP) (50-krotnie), w porównaniu do nietransfekowanych komórek, które zawierały endogenne szczurze receptory IGF-I szczura . Znakowanie komórek metabolicznych, a następnie immunoprecypitacja monoklonalnymi przeciwciałami podjednostkowymi alfa i beta ujawniły obecność hybrydowych szczurzych / skróconych ludzkich receptorów, skróconych transfekowanych ludzkich receptorów i holotetramerów ludzkiego WT IGF-I. Oba zmutowane i hybrydowe receptory ulegały degradacji wolniej niż receptory 950Tyr (WT) (> 16 h). Pomimo znacznie zwiększonego wiązania liganda i przedłużonego okresu półtrwania receptora, transfektanty 952STOP nie przekazywały sygnału IGF-I w celu stłumienia hormonu wzrostu (GH). Continue reading „Funkcja receptora czynnika wzrostu I w komórkach przysadki jest hamowana przez dominujący negatywny mutant.”

Różnice etniczne polimorfizmu genu VH3 immunoglobuliny.

Gen linii płciowej VH26 zajmuje dwa różne loci, z powodu duplikacji genów i jest jednym z najczęściej wyrażanych genów VH ludzkiej immunoglobuliny. Raport ten identyfikuje allele każdego locus VH26 i opisuje różne wzorce polimorfizmu VH26 w trzech grupach etnicznych. Sondy oligonukleotydowe celujące w VH26 zastosowano w analizie RFLP specyficznej dla sekwencji DNA od 72 rasy kaukaskiej, 52 Azjatów, 35 amerykańskich Murzynów i członków sześciu rodzin. Locus A, w paśmie TaqI o masie 7,0 kb wykryto u 89% osób rasy kaukaskiej, 75% Azjatów i 26% czarnych (chi2 = P <0,0005). Odkryto, że locus B wykryty w paśmie 5,0 kb u niemal wszystkich osobników ma dodatkowe allele występujące przy 6,8 kb u 10% Azjatów i 3% u czarnych (chi2 = 7,8, P <0,02) i przy 3,7 kb w 1,4% rasy kaukaskiej, 21% Azjatów i (9% czarnych (chi2 = 13,8, P <0,001). Continue reading „Różnice etniczne polimorfizmu genu VH3 immunoglobuliny.”

Przeciwciało monoklonalne do domeny karboksyterminalnej prokolagenu typu I wizualizuje fibroblasty syntetyzujące kolagen. Wykrywanie zmienionego fenotypu fibroblastów w płucach pacjentów ze zwłóknieniem płuc.

Nadmierne odkładanie kolagenu odgrywa kluczową rolę w rozwoju zwłóknienia, a wczesne lub aktywne zwłóknienie może być bardziej podatne na interwencję terapeutyczną niż późniejsze etapy powstawania blizn. Jednakże obecnie nie ma prostej metody oceny aktywności syntezy kolagenu i sekrecji fibroblastów w tkankach ludzkich. Karboksyterminalne domeny prokolonu typu I są usuwane proteolitycznie podczas wydzielania kolagenu. W związku z tym przeciwciała przeciwko tym domenom powinny zabarwić fibroblasty syntetyzujące kolagen typu I, ale nie pozakomórkowe włókienka kolagenowe, które mogłyby maskować sygnał z komórek. Opracowaliśmy i scharakteryzowaliśmy przeciwciało monoklonalne (Anti-pC) specyficzne dla karboksyterminalnego propeptydu prokolagenu typu I. Continue reading „Przeciwciało monoklonalne do domeny karboksyterminalnej prokolagenu typu I wizualizuje fibroblasty syntetyzujące kolagen. Wykrywanie zmienionego fenotypu fibroblastów w płucach pacjentów ze zwłóknieniem płuc.”

Przeciwciało do reumatoidalnego zapalenia stawów Antygen jądrowy: JEJ ZWIĄZEK Z IN VIVO EPSTEIN-BARR ZAKAŻENIE WIRUSA

Większość pacjentów z seropozytywnym reumatoidalnym zapaleniem stawów i zmiennym, lecz mniejszym odsetkiem normalnych osobników, wytrąca przeciwciała przeciwko antygenowi jądrowemu, antygenowi jądrowemu reumatoidalnego zapalenia stawów, obecnemu w limfoblastoidalnych komórkach B limfocytów B Epstein-Barr. W badaniu pacjentów z mononukleozą zakaźną i zdrowych osób z grupy kontrolnej wykorzystaliśmy czuły test immunofluorescencji pośredniej na przeciwciała przeciwko reumatoidalnym antygenowi jądrowemu. Spośród 110 surowic od normalnych kadetów w wieku szkolnym 58 było od osób bez wcześniejszego zakażenia wirusem Epstein-Barr, o czym świadczy brak przeciwciał przeciwko wirusowemu antygenowi kapsydowemu. Wszystkie z nich również nie wykazywały aktywności wobec antygenu jądrowego reumatoidalnego zapalenia stawów. 52 surowice były dodatnie pod względem przeciwciał przeciwko wirusowemu antygenowi kapsydowemu, a przeciwciało przeciwko reumatoidalnym antygenowi jądrowemu występowało w 26 (50%) z nich. Continue reading „Przeciwciało do reumatoidalnego zapalenia stawów Antygen jądrowy: JEJ ZWIĄZEK Z IN VIVO EPSTEIN-BARR ZAKAŻENIE WIRUSA”

Przewlekła hiperglikemia jest związana z upośledzonym wpływem glukozy na wydzielanie insuliny. Badanie na normalnych szczurach z zastosowaniem przewlekłych infuzji glukozy in vivo.

Zaproponowaliśmy, aby przewlekła hiperglikemia zmieniała zdolność glukozy do modulowania wydzielania insuliny, i teraz badali wpływ różnych poziomów hiperglikemii na funkcjonowanie komórek B u normalnych szczurów, stosując przewlekłe infuzje glukozy. Szczurom o masie 220-300 g podawano wlew 0,45% NaCl lub 20, 30, 35 lub 50% glukozy w dawce 2 ml / h przez 48 godzin, co zwiększało poziom glukozy w osoczu o 18 mg / dl dla 30% szczurów, 37 mg / dl u 35% szczurów i 224 mg / dl w grupie 50%. Następnie badano wydzielanie insuliny przy użyciu izolowanej perfuzji trzustki in vitro. Wydzielanie insuliny indukowane glukozą pozostawało nienaruszone w normoglikemicznych szczurach z 20% glukozą i było nasilone u szczurów z łagodną hiperglikemią i 30% glukozą. Jednakże, przy jeszcze większej hiperglikemii w grupie 35% glukozy, odpowiedź insulinowa na wysoki perfuzat glukozy była poważnie stępiona i została całkowicie utracona u większości hiperglikemicznych szczurów z 50% glukozą. Continue reading „Przewlekła hiperglikemia jest związana z upośledzonym wpływem glukozy na wydzielanie insuliny. Badanie na normalnych szczurach z zastosowaniem przewlekłych infuzji glukozy in vivo.”

Stymulacja cGMP monocytów przez dializaty leukocytów. Właściwość niezależnego od antygenu dializowanego czynnika transferu.

Zbadaliśmy wpływ dializatów na lizaty leukocytów zawierające dializowalną aktywność czynnika transferowego i inne dializaty leukocytów pozbawione aktywności czynnika transferu na akumulację cyklicznych nukleotydów w ludzkich leukocytach. Dializaty z normalnych leukocytów wytwarzały 4- do 11-krotny wzrost cGMP leukocytów, a eksperymenty z oczyszczonymi populacjami komórek ujawniły, że wzrosty były głównie, jeśli nie całkowicie, w monocytach krwi. Substancje, które zwiększyły cGMP monocytów można uzyskać z kilku populacji komórek, w tym komórek jednojądrzastych z gradientów Hypaque-Ficoll, monocytów przylegających do plastra, nieprzylegających limfocytów i neutrofili, ale nie były obecne w dializatach limfocytów białaczkowych od pacjentów z zespołem Sezary ego. Co więcej, dializaty, które zwiększały cGMP leukocytów, zasadniczo nie miały wpływu na wewnątrzkomórkowy cAMP. Dializaty zlizowanych komórek jednojądrzastych zawierały serotoninę, askorbinian i niezidentyfikowaną aktywność cholinergiczną, środki zwiększające cGMP leukocytów. Continue reading „Stymulacja cGMP monocytów przez dializaty leukocytów. Właściwość niezależnego od antygenu dializowanego czynnika transferu.”

Indukowana plazminą agregacja płytek i reakcja uwalniania płytek krwi. WPŁYW NA HEMOSTAZĘ

Aktywowana trypsyną plazmina świńska i ludzka plazmina aktywowana streptokinazą (SK) powodowała agregację zawiesiny przemytych płytek krwi ludzkiej, króliczej lub świńskiej. Agregacja płytek była odwracalna, ale towarzyszyło jej znaczące uwalnianie nukleotydów adeninowych, serotoniny i fibrynogenu płytkowego. W końcu strawiono fibrynogen płytkowy. Wpływ plazminy na płytki krwi był hamowany przez sojowy inhibitor trypsyny, kwas epsilon aminokapronowy, persantynę, prostaglandynę E1 i fenylobutazon. Krótkie traktowanie płytek krwi plazmidem zwiększyło ich wrażliwość na ADP; jednak ta czułość została utracona podczas dłuższej inkubacji z plazminą. Continue reading „Indukowana plazminą agregacja płytek i reakcja uwalniania płytek krwi. WPŁYW NA HEMOSTAZĘ”