Wtrętowa peroksydacja lipidów in vivo u szczurów z chronicznym przeciążeniem żelazem.

Peroksydacyjny rozkład lipidów błony komórkowej jest postulowanym mechanizmem uszkodzenia hepatocytów w przeciążeniu żelazem miąższowym. W niniejszym badaniu poszukiwaliśmy bezpośredniego dowodu peroksydacji lipidów in vivo (mierzonego przez tworzenie dienów sprzężonych z lipidami w wątrobowych błonach organelli) od szczurów z doświadczalnym przewlekłym obciążeniem żelazem. Zarówno pozajelitowe podawanie nitrylotrioctanu żelazowego (FeNTA), jak i suplementację diety karbonylową żelazem zastosowano do wytworzenia przewlekłego nadmiaru żelaza. Biochemiczna i histologiczna ocena tkanki wątroby potwierdziła umiarkowany wzrost zawartości żelaza w wątrobie. Podawanie FeNTA powodowało nadmierne odkładanie żelaza w wątrobowym zraziku zarówno w hepatocytach, jak iw komórkach Kupffera, podczas gdy suplementacja diety karbonylkiem żelaza powodowała większe przeciążenie żelazem wątrobowym w periportalnej dystrybucji z odkładaniem żelaza głównie w hepatocytach. Continue reading „Wtrętowa peroksydacja lipidów in vivo u szczurów z chronicznym przeciążeniem żelazem.”

Wpływ immunoterapii pyłkowej traw na przenikanie komórek i ekspresję mRNA cytokin podczas indukowanych alergenem późnych faz odpowiedzi skórnych.

Badaliśmy wpływ immunoterapii pyłkowej traw na infiltrację komórek i ekspresję mRNA cytokin podczas indukowanych alergenem późnych odpowiedzi skórnych. W podwójnie ślepym, kontrolowanym placebo badaniu immunoterapii u 40 dorosłych osób cierpiących na katar sienny, poprawie klinicznej towarzyszyło zmniejszenie wielkości późnej fazy reakcji skórnej. Gdy grupa leczona immunoterapią była porównywana z grupą placebo, analiza biopsji skóry uzyskanych 24 godziny po śródskórnym alergenie wykazała znaczące zmniejszenie liczby komórek infiltrujących CD3 + (P = 0,04) i CD4 + (P = 0,009) oraz tendencję do zmniejszenie liczby eozynofilów EG2 + (P = 0,08). Leczenie nie wpłynęło na indukowaną alergenem rekrutację komórek CD8 +, neutrofili lub makrofagów. Nieoczekiwany wzrost ekspresji CD25 (P = 0,006) i HLA-DR (P = 0,007) obserwowano w aktywnie leczonej grupie. Continue reading „Wpływ immunoterapii pyłkowej traw na przenikanie komórek i ekspresję mRNA cytokin podczas indukowanych alergenem późnych faz odpowiedzi skórnych.”

Interakcja monocytów z współhodowlami komórek ściany aorty ludzkiej obejmuje interleukiny 1 i 6 z wyraźnym wzrostem sygnału koneksyny43.

Pożywka z współhodowli ludzkich komórek śródbłonka aorty (HAEC) i komórek mięśni gładkich (HASMC) pobranych od tego samego dawcy zawierała około dwa do czterech razy więcej czynnika stymulującego kolonię makrofagów, czynnik stymulujący kolonię granulocytów / makrofagów i do 5,1 razy więcej transformującego czynnika wzrostu beta, niż można by przypisać sumowaniu aktywności pożywek z równoważnej liczby HAEC i HASMC hodowanych osobno. Po znakowaniu impulsowym stwierdzono, że immunoprecypitowane [35S] fibronektyny i [14C] kolagenu są znacznie zwiększone w kulturach kohaktycznych w porównaniu z hodowlą HAEC i HASMC oddzielnie. Współdziałanie HAEC i HASMC skutkowało 2,7-krotnym wzrostem poziomu informacyjnego RNA koneksyny43. Gdy bezpośredni kontakt fizyczny między HAEC i HASMC został uniemożliwiony przez membranę, która była przepuszczalna dla pożywki, poziomy [35S] fibronektyny i [14C] kolagenu w kokulturze były znacznie zmniejszone. Monocyty hodowane same zawierały niski poziom [35S] fibronektyny i [14C] kolagenu, ale po dodaniu do kokultury dochodziło do 22-krotnego wzrostu [35S] fibronektyny i 1,9-krotnego wzrostu kolagenu [14C] w porównaniu do tylko sama kokultura. Continue reading „Interakcja monocytów z współhodowlami komórek ściany aorty ludzkiej obejmuje interleukiny 1 i 6 z wyraźnym wzrostem sygnału koneksyny43.”

Identyfikacja in vivo ujemnego elementu regulatorowego w mysim genie reninowym przy użyciu bezpośredniego transferu genu.

Mysz DBA / 2J zawiera dwa loci genu reninowego (Ren1d i Ren2d). Ren2d, ale nie Ren1d, jest wyrażany w gruczole podżuchwowym (SMG), podczas gdy oba są wyrażane w nerce. Na podstawie badań in vitro postulowaliśmy, że negatywny element regulatorowy (NRE) w promotorze genu reniny jest zaangażowany w jego specyficzną dla tkanki ekspresję. W tym badaniu zbadaliśmy mechanizm molekularny na poziomie in vivo przy użyciu bezpośredniego transferu genów. Fragmenty promotora Ren1d lub Ren2d zostały połączone z genem ekspresji genu acetylotransferazy chloramfenikolu (CAT). Continue reading „Identyfikacja in vivo ujemnego elementu regulatorowego w mysim genie reninowym przy użyciu bezpośredniego transferu genu.”