Podbudowa ludzkiego czynnika von Willebranda.

Korzystając z mikroskopu elektronowego, zwizualizowaliśmy podbudowę ludzkiego czynnika von Willebranda (vWf) oczyszczoną dwoma różnymi metodami. Multimery vWf, które wyglądają jak elastyczne nici o długości do 2 mikronów, składają się z dimerycznych jednostek (protomerów) spolimeryzowanych liniowo w sposób end-to-end przez wiązania dwusiarczkowe. Badanie małych multimerów (np. Jedno-merów, dwóch-merów i trzech-merów) sugeruje, że każdy protomer składa się z dwóch dużych globularnych domen końcowych (22 X 6,5 nm) połączonych z małym centralnym węzłem (6,4 X 3,4 nm) przez dwie elastyczne domeny prętowe, każda o długości około 34 nm i w przybliżeniu 2 nm. Protomer ma długość 120 nm przy pełnym rozszerzeniu. Continue reading „Podbudowa ludzkiego czynnika von Willebranda.”

Metabolizm cholesterolu nadnerczy u człowieka: II. Badania in vitro obejmujące porównanie syntezy cholesterolu nadnerczy z syntezą hormonów glukokortykosteroidowych

Syntezę cholesterolu nadnerczy, jego estryfikację i syntezę hormonów glukokortykosteroidowych badano in vitro na ludzkiej tkance nadnerczy. Stwierdzono, że synteza cholesterolu nadnerczy może być zwykle niewielka w zona. Fasciculata ,. szczególnie w porównaniu z syntezą hormonów glukokortykosteroidowych, że jest ona kilkakrotnie wyższa w zona. reticularis. Continue reading „Metabolizm cholesterolu nadnerczy u człowieka: II. Badania in vitro obejmujące porównanie syntezy cholesterolu nadnerczy z syntezą hormonów glukokortykosteroidowych”

Wzbogacenie cholesterolu zwiększa stymulację podstawową i agonistyczną wapnia w komórkach mięśni gładkich naczyń krwionośnych szczurów.

Wpływ wzbogacania cholesterolu na homeostazę wapnia komórek mięśni gładkich naczyń (VSMC) badano przez ocenę wychwytu wapnia, wypływu i wewnątrzkomórkowej zawartości w hodowlach VSMC pochodzących ze szczurzej tętnicy płucnej. Inkubacja VSMC z liposomami składającymi się z wolnego cholesterolu (FC) i fosfolipidu (stosunek molowy 2: 1, mg FC / ml medium) przez 24 godziny spowodowała 69 +/- 19% wzrost (P mniej niż 0,01; n = 10 ) w FC, który był związany ze wzrostem o 73 +/- 11% (P poniżej 0,005; n = 10) we wewnątrzkomórkowej zawartości wapnia ocenianej na podstawie równowagi izotopowej z 45Ca2 + i wzrostem o 65 +/- 11% (P mniej niż 0,024 ; n = 3) oceniane za pomocą atomowej spektroskopii absorpcyjnej. Wzbogacenie cholesterolu powodowało wyraźny wzrost jednokierunkowej szybkości poboru wapnia z 0,026 +/- 0,03 do 0,158 +/- 0,022 nmol wapnia / s na mg białka (P mniejsze niż 0,01; n = 3), ale nie miało wpływu na wypływ wapnia. Nifedypina (1 mikroM) zmniejszona (P mniejsza niż 0,05; n = 6) wpływ wzbogacania cholesterolu na jednokierunkowy pobór wapnia o 78 +/- 16%; i werapamil (10 mikroM), diltiazem (1 mikroM) i nifedypina (1 mikroM), każdy znacząco hamował wpływ wzbogacania cholesterolu na wewnątrzkomórkową akumulację wapnia. Ekspozycja wzbogaconego w cholesterol VSMC na liposomy ubogie w cholesterol przez 24 godziny zwróciła zawartość FC i wapnia do poziomów kontrolnych. Continue reading „Wzbogacenie cholesterolu zwiększa stymulację podstawową i agonistyczną wapnia w komórkach mięśni gładkich naczyń krwionośnych szczurów.”

Skoordynowana ekspresja receptora witronektyny i receptora aktywatora plazminogenu typu urokinazy w przerzutowych komórkach czerniaka.

Integryna alfa v beta 3 jest markerem progresji w czerniaku złośliwym. Wcześniej informowaliśmy, że ludzkie komórki czerniaka pochodzące z regionalnych przerzutów do węzłów chłonnych mają zwiększoną adhezję za pośrednictwem alfa v beta 3 do witronektyny w węzłach chłonnych. W niniejszym badaniu dalej badano ekspresję i funkcję alfa v.3, z naciskiem na funkcjonalną zależność między alfa v beta 3 a układem proteolizy typu aktywatora plazminogenu typu urokinazy. Stwierdziliśmy, że komórki czerniaka MeWo LNI 6I (6I) i MIM / 8 LNI miały znaczny wzrost ekspresji transkryptów mRNA alfa v w stosunku do linii macierzystych, co znalazło odzwierciedlenie w znacząco podwyższonych poziomach heterodimerów alfa v beta 3 powierzchnia komórki. Komórki te również wykazywały podwyższony poziom mRNA receptora aktywatora plazminogenu urokinazy (uPAR) i wykazywały wyższy poziom związanego z powierzchnią aktywatora plazminogenu urokinazy, co wykryto przez immunolabelizację. Continue reading „Skoordynowana ekspresja receptora witronektyny i receptora aktywatora plazminogenu typu urokinazy w przerzutowych komórkach czerniaka.”

Mutacja argininy do histydyny w kodonie 311 genu C-erbA beta prowadzi do zmutowanego receptora hormonu tarczycy, który nie pośredniczy w dominującym negatywnym fenotypie.

Zbadaliśmy gen receptora beta hormonu tarczycy c-erbA w pokrewnym GH, z członkiem, pacjentem GH, który miał ciężką postać selektywnej oporności przysadki na hormony tarczycy (PRTH). U tego pacjenta wystąpił nienormalnie prawidłowy hormon stymulujący tyreotropinę, znacznie podwyższona poziom beztukroksy tyroksyny (T4) i całkowita trijodotyronina (T3) oraz kliniczna nadczynność tarczycy. Kompletną sekwencję kodującą c-erbA beta zbadano przez połączenie klonowania genomowego i cDNA dla pacjenta GH i jej nietkniętego ojca. Pojedyncza mutacja, przejście guaniny do adeniny w nukleotydzie 1232, została znaleziona w jednym allelu obu tych członków, zmieniając kodon 311 z argininy na histydynę. Ponadto pół-siostra chorego GH chowała również ten zmutowany allel i, podobnie jak ojciec, była klinicznie normalna. Continue reading „Mutacja argininy do histydyny w kodonie 311 genu C-erbA beta prowadzi do zmutowanego receptora hormonu tarczycy, który nie pośredniczy w dominującym negatywnym fenotypie.”

Insulinooporność u otyłych mięśni szkieletowych Zucker rat (fa / fa) jest związana z niepowodzeniem translokacji transportera glukozy.

Genetycznie otyły szczur Zucker (fa / fa) charakteryzuje się silną opornością na działanie insuliny w celu stymulacji transportu glukozy w mięśniach szkieletowych. Celem niniejszego badania było ustalenie, czy defekt związany z tą opornością na insulinę wiąże się ze zmianą translokacji transportera i / lub aktywności transportera. Różne składniki układu transportu glukozy mięśniowego badano w błonach plazmatycznych izolowanych z podstawowego lub maksymalnie potraktowanego insuliną mięśnia szkieletowego szczupłych i otyłych szczurów Zucker. Pomiary wychwytu D- i L-glukozy przez pęcherzyki błonowe w warunkach wymiany równowagowej wykazały, że leczenie insuliną powodowało czterokrotny wzrost Vmax dla transportu za pośrednictwem nośnika dla szczupłych zwierząt [z 4,5 do 17,5 nmol / (mg.s) ], ale tylko 2,5-krotny wzrost u otyłych szczurów [z 3,6 do 9,1 nmol / (mg.s)]. U szczupłych zwierząt to zwiększenie funkcji transportu glukozy wiązało się z 1,8-krotnym wzrostem liczby transporterów, co wykazano przez wiązanie cytochalasin B, 1,4-krotny wzrost białka GLUT4 błony komórkowej i podwojenie średniej liczby obrotów przewoźnika. Continue reading „Insulinooporność u otyłych mięśni szkieletowych Zucker rat (fa / fa) jest związana z niepowodzeniem translokacji transportera glukozy.”

Rola CD11 / CD18 w interakcjach między komórkami leukocytów a komórkami śródbłonka zależnych od szybkości ścinania w żyłach krezkowych kota.

Zastosowano mikroskopię in vivo do oceny zależności między szybkością ścinania (i naprężeniem ścinającym), prędkością toczenia leukocytów i przyleganiem leukocytów do preparatu krezki u kota. Szybkość ścinania w poszczególnych żyłkach i tętniczkach o średnicy 25-35 mikronów była zmieniana w szerokim zakresie przez stopniowane okluzowanie pętli tętniczej. Nastąpił liniowy spadek prędkości kroczenia leukocytów (Vwbc), gdy prędkość krwinek czerwonych (Vrbc) uległa zmniejszeniu. Stosunek Vwbc / Vrbc pozostawał stały pomimo zmian naprężenia ścinającego od 5 do 25 dyn / cm2. Zmniejszenie naprężenia ścinającego było związane ze zwiększoną adherencją leukocytów, szczególnie gdy Vwbc zmniejszono poniżej 50 mikronów / s. Continue reading „Rola CD11 / CD18 w interakcjach między komórkami leukocytów a komórkami śródbłonka zależnych od szybkości ścinania w żyłach krezkowych kota.”

Zachowanie leukocytów eozynofilowych w ostrym zapaleniu. I. Brak zależności od funkcji nadnerczy.

Ostrej infekcji towarzyszy charakterystyczna redukcja krążących eozynofili. W badaniu tym zbadano ogólnie przyjęte założenie, że eozynopenia infekcji jest przejawem stymulacji nadnerczowej. Włośnica, odleżyny Escherichia coli i wczesny podskórny ropień pneumokokowy były stosowane jako infekcje doświadczalne o ograniczonym stopniu nasilenia. Włośnica wiąże się z eozynofilią, ale odmiedniczkowe zapalenie nerek i zakażenie pneumokokowe powodują eozynopenię. Opracowano test na kortykosteron w surowicy, który jest dostatecznie czuły, aby można go było przeprowadzić z małymi objętościami krwi uzyskanej sekwencyjnie od poszczególnych myszy. Continue reading „Zachowanie leukocytów eozynofilowych w ostrym zapaleniu. I. Brak zależności od funkcji nadnerczy.”

Inaktywacja czynnika chemotaktycznego za pomocą mieloperoksydazy – system nadtleno-halogenku wodoru: MECHANIZM ZAKAŻENIA

Leukocyty polimorfojądrowe mogą modulować ostrą odpowiedź zapalną przez sekrecję enzymów zdolnych do inaktywacji mediatorów stanu zapalnego. Zdolność układu chlorowodorku mieloperoksydazy-H2O2 w neutrofilach do dezaktywacji chemoatraktantów zbadano za pomocą zarówno testu radiologicznego, jak i morfologicznego testu chemotaksji. Inkubacja chemoatraktanta pochodzącego z dopełniacza, C5a lub syntetycznego chemoatraktanta peptydu formyl-metionylowego z układem mieloperoksydazy przez 15 minut w temperaturze 37 ° C spowodowała zasadniczo całkowitą utratę aktywności chemotaktycznej. Inaktywacja była zależna od enzymatycznie aktywnej mieloperoksydazy, H2O2 lub układu enzymatycznego wytwarzającego nadtlenek i kofaktora halogenkowego. Został zablokowany przez czynniki hamujące peroksydazę (azydek) lub rozkładające H2O2 (katalazę). Continue reading „Inaktywacja czynnika chemotaktycznego za pomocą mieloperoksydazy – system nadtleno-halogenku wodoru: MECHANIZM ZAKAŻENIA”

Transkobalaminy I i II jako naturalne białka transportowe witaminy B12.

Istnieją dwie sprzeczne teorie dotyczące transportu ludzkiej witaminy B12 (B12): (a) przez dwa odrębne białka transportowe, transkobalaminy I i II (TC I i II), z których każdy ma określoną rolę i czas funkcji; i (b) przez trzy aktywne białka transportowe, TC I, II i III, które pobierają B12 losowo w stosunku do nienasyconych ilości każdego z nich. Aby przetestować te teorie, mężczyzna otrzymał 1,12 kubka, 229 muCi, [57Co] B12 zmieszanego z jedzeniem. Próbki krwi pobierano kilka razy w pierwszym dniu i z wydłużonymi odstępami aż do dnia 51. Ilość TC II-B12 mierzono w każdej próbce przez: filtrację żelową i strącanie za pomocą (NH4) 2SO4. Całkowita surowica R-B12 była następnie rozdzielana na TC I i TC III przez: (a) jednokrokowy system wymiany anionów i (b) ogniskowanie izoelektryczne (IEF). Continue reading „Transkobalaminy I i II jako naturalne białka transportowe witaminy B12.”