Uporczywy niedobór delta5-izomeraza-3-beta-hydroksysteroidowa delta5 (delta5-3-beta-HSD) w postaci delta5-3beta-HSD wrodzonego przerostu kory nadnerczy.

Częściowy ubytek jąder w wydzielaniu testosteronu został udokumentowany u mężczyzny dojrzewającego z wrodzoną hiperplazją kory nadnerczy z powodu dziedzicznego niedoboru kompleksu enzymu dehydrogenazy delta5-izomeraza-3beta-hydroksysteroid (delta5-3beta-HSD). Rozpoznanie defektu enzymatycznego opiera się na obrazie klinicznym wieloznacznych narządów płciowych i zaburzeniu utraty soli w okresie niemowlęcym, łącznie z wysokim poziomem delta5-pregnenotriolu i dehydroepiandrosteronu w osoczu, gdy pacjent został zdjęty z leczenia kortykosteroidami. Nie wykazano hormonalnej reakcji na ACTH lub pozbawienia soli. Ponadto, badania in vivo ujawniły częściową defekt enzymatyczny w jądrze. Chociaż poziom testosteronu w osoczu był niski (250 ng / 100 ml), androstendiol w osoczu był znacząco podwyższony i wzrósł w większym stopniu niż testosteron po podaniu ludzkiej gonadotropiny kosmówkowej. Continue reading „Uporczywy niedobór delta5-izomeraza-3-beta-hydroksysteroidowa delta5 (delta5-3-beta-HSD) w postaci delta5-3beta-HSD wrodzonego przerostu kory nadnerczy.”

Wpływ dichlorooctanu w leczeniu hipoksyjnej kwasicy mleczanowej u psów.

Metaboliczne i układowe działanie dichlorooctanu (DCA) w leczeniu hipoksycznej kwasicy mleczanowej oceniano u psa i porównywano z wlewem o równych objętościach i sodzie. Hipoksyczną kwasicę mleczanową indukowano przez wentylację psów za pomocą niedotlenionej mieszaniny gazów o zawartości 8% tlenu i 92% azotu, co skutkowało tętniczym PO2 mniejszym niż 30 mmHg, pH poniżej 7,20, wodorowęglanem mniejszym niż 15 mM i mleczanem większym niż 7 mM. Po tym, rozwój hipoksycznych psów z kwasicą mlekową traktowano przez 60 minut DCA w postaci soli sodowej lub NaCl w równych wlewach objętościowych i sodu. Psy leczone DCA wykazywały znaczący wzrost pH i dwuwęglanów krwi tętniczej oraz stały poziom mleczanu, podczas gdy NaCl powodował dalsze spadki pH krwi i wodorowęglanów oraz wzrost poziomu mleczanu we krwi. Całkowite wytwarzanie mleczanu zmniejszyło się podczas terapii z zastosowaniem obu trybów leczenia, ale ekstrakcja mleczanu w wątrobie znacząco wzrosła z DCA, podczas gdy pozostała niezmieniona z NaCl. Continue reading „Wpływ dichlorooctanu w leczeniu hipoksyjnej kwasicy mleczanowej u psów.”

Niskie dawki interferonu alfa powodują bardziej skuteczną aktywację komórek NK.

W celu zdefiniowania krytycznych parametrów dotyczących interferonu (IFN) w komórkach naturalnych zabójców (NK) in vivo, dawkowaliśmy pacjentom z rakiem seryjne cotygodniowe domięśniowe iniekcje oczyszczonego limfoblastoidalnego IFN w sześciu dawkach w zakresie od 10 (5) do 3 X 10 (7) U. Ustalono sekwencję dawek poprzez losowe przydzielanie pacjentów do jednego z sześciu poziomów w schemacie uporządkowania kwadratów łacińskich. Stymulacja komórek NK, trzykrotny wzrost pików powyżej poziomu cytolizy przed iniekcją (P = 0,022), wystąpił w obwodowych komórkach jednojądrzastych (PMC) pobranych 24 h po iniekcji, 3 x 10 (6) U, ale nie był wykrywalny w żadnej dawce w PMC próbkowano 7 dni po wstrzyknięciu. Nie nastąpiło stępienie w odpowiedzi komórek NK na powtarzane wstrzykiwanie dawek IFN po raz drugi w lub kilka tygodni po zakończeniu badania. Przy dawkach IFN wynoszącej 3 X 10 (6), 10 (7) i 3 X 10 (7) U istniała ujemna korelacja między ilością wstrzykniętego IFN a średnim rozmiarem aktywacji komórek NK (r = -0,423, P mniej niż 0,05). Continue reading „Niskie dawki interferonu alfa powodują bardziej skuteczną aktywację komórek NK.”

Rola sodu śródlitnego we wchłanianiu glukozy w Vivo

Uważa się, że czynna absorpcja glukozy zależy od gradientu stężenia jonów sodu przez błonę brzegową szczoteczki komórek nabłonka jelitowego. Ta koncepcja jest ogólnie akceptowana, chociaż jej trafność nigdy nie została odpowiednio oceniona w ludzkim jelicie cienkim in vivo. Zgodnie z tą hipotezą, tempo wchłaniania glukozy powinno znacznie zmniejszyć się, jeśli stężenie sodu w ołowiem jest znacznie zmniejszone, a wchłanianie glukozy w stosunku do gradientu stężenia powinno całkowicie ustąpić, jeśli sód sodowy jest mniejszy niż wewnątrzkomórkowe stężenie sodu. W niniejszej serii eksperymentów nie byliśmy w stanie wykazać istotnej roli stężenia sodu w świetle w aktywnej absorpcji glukozy z jelita krętego człowieka, szczura i psa in vivo. Konkretnie, absorpcja glukozy była minimalnie zmniejszona lub wcale nie zmniejszona, gdy stężenie sodowego sodu zmniejszono ze 140 do zaledwie 2,5 mEq / litr. Continue reading „Rola sodu śródlitnego we wchłanianiu glukozy w Vivo”

Wpływ czynników wazoaktywnych na spożycie tlenu przez jelit i przepływ krwi u psów.

Przeprowadzono badanie porównawcze kilku czynników zwężających naczynia krwionośne i rozszerzających naczynia krwionośne, mierząc zmiany w jelitowym przepływie krwi i zużyciu tlenu w 10-minutowych okresach infuzji dotętniczej. Przepływ krwi mierzono w odgałęzieniu tętnicy krezkowej górnej znieczulonych psów za pomocą elektromagnetycznego miernika przepływu krwi, a tętniczo-żylną różnicę zawartości tlenu w odcinku jelitowym określono fotometrycznie. Wazopresyna (4 x 10 (-3) i 7 x 10 (-4) U / kg-min) zmniejszyła przepływ krwi o 60 i 28% i zmniejszyła zużycie tlenu odpowiednio o 54 i 22% (wszystkie P mniejsze niż 0,001). W dawce, która nie obniżała przepływu krwi, wazopresyna nadal powodowała spadek zużycia tlenu (P poniżej 0,01). Epinefryna (5 x 10 (-2) kubka / kg-min) zmniejszyła przepływ krwi o 19% (P poniżej 0,001), ale nie zmniejszyła zużycia tlenu. Continue reading „Wpływ czynników wazoaktywnych na spożycie tlenu przez jelit i przepływ krwi u psów.”

Wpływ eksperymentalnego niedoboru insuliny na wydzielanie glukagonu

Tłumienie trzustkowego wydzielania glukagonu przez hiperglikemię jest cechą normalnej funkcji komórki alfa. Jednak u osób z cukrzycą glukagon w osoczu jest prawidłowy lub wysoki pomimo hiperglikemii. Wydawało się, że obecność glukozy lub jej metabolitów w komórce alfa może być niezbędna do zahamowania wydzielania glukagonu, a także, że w cukrzycy niedobór wewnątrzpochodowy glukozy wtórnej do niedoboru insuliny może być odpowiedzialny za niedopuszczalność. Niniejsze badanie zaprojektowano w celu określenia wpływu na wydzielanie glukagonu przez blokadę metabolizmu glukozy i doświadczalnego niedoboru insuliny. Blokada metabolizmu glukozy została wywołana u psów przez podanie 2-deoksyglukozy lub mannoheptulozy. Continue reading „Wpływ eksperymentalnego niedoboru insuliny na wydzielanie glukagonu”

Krytyczna rola żelaza w oddziaływaniach gospodarz-bakteria.

Zdolność potencjalnych patogenów do pozyskiwania żelaza u gospodarza jest ważnym wyznacznikiem zarówno zjadliwości, jak i charakteru wytwarzanej infekcji. Wirulentne bakterie Gram-ujemne są zdolne do pozyskania wystarczającej ilości żelaza od gospodarza, ponieważ ich zjadliwość (w przypadku zarodków kurcząt) nie ma wpływu na egzogenne żelazo. Avirulentne mutanty, które najwyraźniej mają ograniczoną zdolność do pozyskiwania żelaza, można wyizolować z wirulentnych szczepów. Śmiertelność tych mutantów została znacznie zwiększona przez egzogenne żelazo. Zmniejszenie względnie wysokiego nasycenia żelaza kurcząt (do poziomów bardziej zbliżonych do tych u ludzi) poprzez wstępne traktowanie białkami wiążącymi żelazo lub endotoksyną hamuje letalność niektórych zjadliwych bakterii. Continue reading „Krytyczna rola żelaza w oddziaływaniach gospodarz-bakteria.”

Niepowtarzalna dysfunkcja inhibitora C1 u krewnego bez obrzęku naczynioruchowego. II. Identyfikacja substytucji Ala443 -> Val i analiza funkcjonalna rekombinowanego zmutowanego białka.

Ustaliliśmy przyczynę niezwykłej anomalii inhibitora C1 w dużej rodzinie. Wcześniej stwierdziliśmy, że połowa cząsteczek inhibitora C1 w surowicy u dotkniętych krewnych członków jest normalna. Druga połowa skompleksowana z C1s, ale wykazała niewielkie tworzenie kompleksów z C1r. Te cząsteczki okazały się również stosunkowo odporne na trawienie trypsyną. Podsumowując, odkrycia sugerują, że członkowie tego pokolenia są heterozygotyczni pod względem nietypowej mutacji inhibitora C1. Continue reading „Niepowtarzalna dysfunkcja inhibitora C1 u krewnego bez obrzęku naczynioruchowego. II. Identyfikacja substytucji Ala443 -> Val i analiza funkcjonalna rekombinowanego zmutowanego białka.”

Trombina stymuluje uwalnianie aktywatora plazminogenu tkankowego z hodowanych ludzkich komórek śródbłonka.

Wpływ trombiny na uwalnianie tkankowego aktywatora plazminogenu z komórek śródbłonka badano w pierwotnych hodowlach komórek śródbłonka żyły pępkowej człowieka. Stężenie tkankowego aktywatora plazminogenu w kondycjonowanej pożywce mierzono za pomocą dwustopniowego testu radioimmunometrycznego. Dodanie wzrastających stężeń (0,01 do 10 U / ml) trombiny do konfluentnych hodowli dało nasycalny, zależny od dawki wzrost szybkości uwalniania tkankowego aktywatora plazminogenu. Sześciokrotny wzrost stężenia tkankowego aktywatora plazminogenu (od 2 do 12 ng / ml) nastąpił po dodaniu U / ml trombiny (8 X 10 (-9) M) do hodowli zawierających 5 X 10 (4) komórek / cm2. Zwiększone uwalnianie nie było obserwowane aż do 6 godzin po dodaniu trombiny, osiągało maksymalną szybkość 1,3 ng / ml na godzinę między 8 a 16 godzin, a następnie obniżało się do 0,52 ng / ml na godzinę po 16 godzinach. Continue reading „Trombina stymuluje uwalnianie aktywatora plazminogenu tkankowego z hodowanych ludzkich komórek śródbłonka.”

Czynnik wzrostu hepatocytów jest najsilniejszym endogennym stymulantem proliferacji komórek nabłonkowych królika i migracji w pierwotnej hodowli.

Sugeruje się, że różne czynniki wzrostu biorą udział w naprawie błony śluzowej żołądka. Nasze poprzednie badania wykazały, że egzogenny czynnik wzrostu hepatocytów (HGF) ma działanie proliferacyjne na komórki nabłonka żołądka. W niniejszym badaniu porównanie maksymalnych efektów proliferacyjnych i optymalnych stężeń kilku czynników wzrostu wykazało, że HGF był najsilniejszym mitogenem dla komórek nabłonka żołądka, tak jak w przypadku hepatocytów. Restytucję monowarstwy komórek nabłonka żołądka oceniano za pomocą modelu restytucji okrągłej. HGF był najskuteczniejszym środkiem ułatwiającym restytucję nabłonka żołądka wśród badanych osób. Continue reading „Czynnik wzrostu hepatocytów jest najsilniejszym endogennym stymulantem proliferacji komórek nabłonkowych królika i migracji w pierwotnej hodowli.”