Posocznica u noworodków

ZnalezioneNoworodkową posocznicę klasyfikuje się jako wczesny początek (EONS, w ciągu pierwszych 72 godzin) i późną postać posocznicy noworodkowej (LONS, powyżej 72 godzin). Czynnikami ryzyka zakażenia są: PROM, zapalenie błon płodowych, gorączka matki podczas porodu, zakażenie dróg moczowych i kolonizacja paciorkowcami grupy B. Ryzyko EONS jest największe, gdy PROM jest związane z zapaleniem błon płodowych, oraz z wcześniakami i niską masą urodzeniową, a ryzyko wzrasta wraz z czasem trwania pękniętych błon. Oprócz kolonizacji lub infekcji występujących w PROM lub w czasie porodu LONS mogą również być spowodowane przez organizmy nabyte w szpitalu, w tym infekcje związane z opieką zdrowotną. Przynajmniej do 7 dni w mechanizmach EONS i LONS zachodzi wiele nakładających się mechanizmów. Infekcje noworodków obejmują zapalenie płuc wywołane aspiracją zakażonego płynu owodniowego lub zakażoną krwią lub smółką w momencie urodzenia, bakteriemią oraz zakażeniem skóry, oczu lub pępowiny. Niektóre dzieci mogą wykazywać oznaki infekcji po urodzeniu lub w ciągu kilku godzin po porodzie, a inne mogą wykazywać objawy sepsy 24-72 godziny po porodzie. Objawy kliniczne wskazujące na zakażenie obejmują niestabilność temperatury, zaburzenia oddychania, wymioty, wzdęcie brzucha, złe odżywianie, letarg lub drażliwość, niedociśnienie, tachykardię, bladość, wybroczyny, sinicę i żółtaczkę.

[patrz też: gamma knife warszawa, cyklaza adenylowa, szpital kościuszki gliwice ]
[hasła pokrewne: gamma knife warszawa, cyklaza adenylowa, szpital kościuszki gliwice ]

Oksydacyjnie zmodyfikowany LDL zawiera fosfolipidy o aktywności podobnej do czynnika płytkowego i stymuluje wzrost komórek mięśni gładkich.

Oksydacyjna modyfikacja lipoprotein jest uważana za ważną w genezie miażdżycy. Ustaliliśmy hodowle komórek mięśni gładkich (SMC) i poddaliśmy je działaniu natywnego LDL lub utlenionego LDL. Utleniony LDL, ale nie natywny LDL, był mitogenny, jak zmierzono przez włączenie [3H] -tymidyny do DNA. Efekt ten był zależny od stężenia, wynosił średnio 288% kontroli i był blokowany przez antagonistę receptora czynnika płytkowego (PAF). Postawiliśmy hipotezę, że fosfolipidy o aktywności podobnej do PAF powstały podczas utleniania LDL. Continue reading „Oksydacyjnie zmodyfikowany LDL zawiera fosfolipidy o aktywności podobnej do czynnika płytkowego i stymuluje wzrost komórek mięśni gładkich.”

Interleukina 1 wiąże się z określonymi receptorami ludzkich keratynocytów i indukuje mRNA i białko czynnika stymulującego tworzenie kolonii granulocytów makrofagów. Potencjalna autokrynna rola interleukiny 1 w naskórku.

Wykazano, że hodowane ludzkie keratynocyty wytwarzają mRNA i białko IL-1 alfa i beta. Aktywność biologiczna IL-1 została zidentyfikowana w prawidłowym ludzkim naskórku; w warunkach in vitro większość biologicznie aktywnych IL-1 znajduje się w komórce związanej z komórkami. Potencjał autokrynnego wpływu IL-1 na ludzkie keratynocyty oceniano na podstawie pomiaru receptorów IL-1 keratynocytów. Zarówno komórki powierzchniowe o wysokim powinowactwie, jak i o niskim powinowactwie, które wiążą rekombinowaną (r) IL-1 alfa i beta z porównywalnymi powinowactwami, można zidentyfikować na hodowanych ludzkich keratynocytach, stosując znakowany 125I rIL-1. W doświadczeniach z sieciowaniem chemicznym zidentyfikowano cząsteczkę powierzchni komórki o około 72.500 Mr, która wiąże IL-1 znakowane 125I, podobną do masy cząsteczkowej wcześniej opisanych receptorów IL-1 na fibroblastach, limfocytach B i limfocytach T. Continue reading „Interleukina 1 wiąże się z określonymi receptorami ludzkich keratynocytów i indukuje mRNA i białko czynnika stymulującego tworzenie kolonii granulocytów makrofagów. Potencjalna autokrynna rola interleukiny 1 w naskórku.”

Różne częstości genotypów enzymów konwertujących angiotensynę u starszych osób z nadciśnieniem tętniczym.

Stwierdzono, że częstość występowania allelu D polimorfizmu insercji / delecji (I / D) genu enzymu konwertującego angiotensynę I (ACE) jest podwyższona w zawale mięśnia sercowego iu innych pacjentów. Dlatego postawiliśmy hipotezę, że śmiertelność osób z DD powinna być zwiększona w populacji jako całości i powinno to być widoczne jako zmniejszenie częstotliwości DD z wiekiem. Hipotezę tę przetestowano u 118 osób rasy kaukaskiej, u których występowało już ryzyko wystąpienia zdarzeń sercowo-naczyniowych z powodu ciężkiego, wczesnego nadciśnienia tętniczego (HT). Jako kontrolę przyjęto grupę 196 normotensywnych (NT) dopasowanych do wieku, płci i masy ciała. W grupie II grupy NT częstość genotypów i częstości genotypu DD była podobna dla różnych grup wiekowych. Continue reading „Różne częstości genotypów enzymów konwertujących angiotensynę u starszych osób z nadciśnieniem tętniczym.”

Inaktywacja czynnika chemotaktycznego za pomocą mieloperoksydazy – system nadtleno-halogenku wodoru: MECHANIZM ZAKAŻENIA

Leukocyty polimorfojądrowe mogą modulować ostrą odpowiedź zapalną przez sekrecję enzymów zdolnych do inaktywacji mediatorów stanu zapalnego. Zdolność układu chlorowodorku mieloperoksydazy-H2O2 w neutrofilach do dezaktywacji chemoatraktantów zbadano za pomocą zarówno testu radiologicznego, jak i morfologicznego testu chemotaksji. Inkubacja chemoatraktanta pochodzącego z dopełniacza, C5a lub syntetycznego chemoatraktanta peptydu formyl-metionylowego z układem mieloperoksydazy przez 15 minut w temperaturze 37 ° C spowodowała zasadniczo całkowitą utratę aktywności chemotaktycznej. Inaktywacja była zależna od enzymatycznie aktywnej mieloperoksydazy, H2O2 lub układu enzymatycznego wytwarzającego nadtlenek i kofaktora halogenkowego. Został zablokowany przez czynniki hamujące peroksydazę (azydek) lub rozkładające H2O2 (katalazę). Continue reading „Inaktywacja czynnika chemotaktycznego za pomocą mieloperoksydazy – system nadtleno-halogenku wodoru: MECHANIZM ZAKAŻENIA”

Dr (a-) polimorfizm rozpadu czynnika przyspieszającego. Charakterystyka biochemiczna, funkcjonalna i molekularna oraz produkcja allelospecyficznych transfektantów.

Antygen Dra należy do systemu grup krwi związanych z Cromer, serii antygenów na czynnik przyspieszający rozkład (DAF), zakotwiczonego w błonie białka glikozylo-fosfatydyloinozytolu, który chroni komórki gospodarza przed uszkodzeniami, w których pośredniczy dopełniacz. Przeanalizowaliśmy rzadki dziedziczny fenotyp dr (a-), aby ustalić powiązane zmiany biochemiczne i funkcjonalne w DAF oraz scharakteryzować podstawę tego polimorfizmu. Test radioimmunologiczny i cytometria przepływowa erytrocytów Dr (a-) wykazały 40% normalnej ekspresji powierzchniowej DAF, ale normalne poziomy kilku innych zakotwiczonych białek glikozylo-fosfatydyloinozytolu, odróżniając ten fenotyp od napadowej nocnej hemoglobinurii. Western blot potwierdził tę zmniejszoną ekspresję DAF i wykazał nieco szybszą ruchliwość cząsteczki na SDS-PAGE. Pomimo zmniejszonej ekspresji DAF, erytrocyty Dr (a-) funkcjonowały normalnie w teście wrażliwości na lizę dopełniacza. Continue reading „Dr (a-) polimorfizm rozpadu czynnika przyspieszającego. Charakterystyka biochemiczna, funkcjonalna i molekularna oraz produkcja allelospecyficznych transfektantów.”

Wpływ stymulacji współczulnej i substancji wazoaktywnych na żyły płucne psa.

Wkład płucnych żył płatkowych w zwiększenie oporu naczyniowego płuc w odpowiedzi na stymulację układu współczulnego badano w warunkach kontrolowanego przepływu krwi u znieczulonego psa, w którym mierzono ciśnienia naczyniowe jednocześnie w perfundowanej tętnicy lobaryjnej, dopływowej żyle lobarowej 2- 3 mm średnicy i w lewym przedsionku. Stymulacja zwojów gwiaździstych w 3, 10 i 30 cyklach / s zwiększonego ciśnienia w tętnicy płatowej i małej żyle w sposób związany z bodźcem, ale zmniejszone ciśnienie w lewym przedsionku. Wstrzyknięcie norepinefryny do perfundowanej tętnicy lobarowej również zwiększyło ciśnienie w tętnicy lobarskiej i małych żyłach, ale zmniejszyło ciśnienie w lewym przedsionku. Zwiększenie ciśnienia tętniczego i żylnego w odpowiedzi na wstrzykniętą norepinefrynę lub na stymulację nerwów było antagonizowane przez czynnik blokujący receptor alfa. Wzrost ciśnienia zarówno w tętnicy robo- czej, jak iw małej żyle, przy stymulacji nerwów, ale bez podania noradrenaliny, był hamowany przez adrenergiczny czynnik blokujący terminal nerwowy. Continue reading „Wpływ stymulacji współczulnej i substancji wazoaktywnych na żyły płucne psa.”

Insulinooporność u otyłych mięśni szkieletowych Zucker rat (fa / fa) jest związana z niepowodzeniem translokacji transportera glukozy.

Genetycznie otyły szczur Zucker (fa / fa) charakteryzuje się silną opornością na działanie insuliny w celu stymulacji transportu glukozy w mięśniach szkieletowych. Celem niniejszego badania było ustalenie, czy defekt związany z tą opornością na insulinę wiąże się ze zmianą translokacji transportera i / lub aktywności transportera. Różne składniki układu transportu glukozy mięśniowego badano w błonach plazmatycznych izolowanych z podstawowego lub maksymalnie potraktowanego insuliną mięśnia szkieletowego szczupłych i otyłych szczurów Zucker. Pomiary wychwytu D- i L-glukozy przez pęcherzyki błonowe w warunkach wymiany równowagowej wykazały, że leczenie insuliną powodowało czterokrotny wzrost Vmax dla transportu za pośrednictwem nośnika dla szczupłych zwierząt [z 4,5 do 17,5 nmol / (mg.s) ], ale tylko 2,5-krotny wzrost u otyłych szczurów [z 3,6 do 9,1 nmol / (mg.s)]. U szczupłych zwierząt to zwiększenie funkcji transportu glukozy wiązało się z 1,8-krotnym wzrostem liczby transporterów, co wykazano przez wiązanie cytochalasin B, 1,4-krotny wzrost białka GLUT4 błony komórkowej i podwojenie średniej liczby obrotów przewoźnika. Continue reading „Insulinooporność u otyłych mięśni szkieletowych Zucker rat (fa / fa) jest związana z niepowodzeniem translokacji transportera glukozy.”

Wpływ rozszerzenia objętości na hemodynamikę nerek nerki poddanej zabiegowi operacyjnemu

Hemodynamikę nerki szczura badano podczas redukcji ciśnienia tętniczego nerki do 35-40 mm Hg (H), a po zwiększeniu objętości pod tym ciśnieniem 0,9% NaCl (IS), 1,7% NaCl (HS), 5% mannitolu w 0,9% NaCl (MS), 5% mannitol w wodzie (MW) lub 50 mM mannitol + 125 mM NaCl. W czasie H przepływ lewy nerkowy (RBF) wynosił 0,8 . 0,1 ml / min. Ekspansja z IS nie zmieniła RBF, ale ekspansja z HS, MS, MW i 50 + 125 mM NaCl podniosła RBF do 200-250% wartości hipoperfuzji. Krzepkowe ciśnienie kapilarne znacznie wzrosło z 15,7-0,7 mm Hg podczas H do 22,3. Continue reading „Wpływ rozszerzenia objętości na hemodynamikę nerek nerki poddanej zabiegowi operacyjnemu”

Manometria normalnego górnego zwieracza przełyku i jej zmiany w laryngektomii

Raporty o szybkim przepływie normalnego górnego zwieracza przełyku (UES) badano równocześnie z konwencjonalną sondą półprzewodnikową Honeywell o trzech otworach, ośmioma światłem sondą promieniowo perfuzowaną (RP) i zaprojektowaną sondą czułości obwodowej (CS) do pomiaru ciśnienia UES (UESP) bez względu na orientację sondy. Krzywe ciśnienia poddano digitalizacji i analizowano komputerowo. Sonda Honeywell zanotowała znacznie niższe wartości szczytowe niż pozostałe dwie metody i miała szerokie różnice ciśnienia wewnątrzpodstawowego (średni współczynnik zmienności, 53%). Przeciwnie, UESP mierzony za pomocą sondy CS był stały dla każdego osobnika (średni pik UESP, 121 mm Hg, średni współczynnik zmienności, 15%). Sonda RP z przedporoderem była UESP identyczna z ciśnieniem w sondach CS. Continue reading „Manometria normalnego górnego zwieracza przełyku i jej zmiany w laryngektomii”