Identyfikacja in vivo ujemnego elementu regulatorowego w mysim genie reninowym przy użyciu bezpośredniego transferu genu.

Mysz DBA / 2J zawiera dwa loci genu reninowego (Ren1d i Ren2d). Ren2d, ale nie Ren1d, jest wyrażany w gruczole podżuchwowym (SMG), podczas gdy oba są wyrażane w nerce. Na podstawie badań in vitro postulowaliśmy, że negatywny element regulatorowy (NRE) w promotorze genu reniny jest zaangażowany w jego specyficzną dla tkanki ekspresję. W tym badaniu zbadaliśmy mechanizm molekularny na poziomie in vivo przy użyciu bezpośredniego transferu genów. Fragmenty promotora Ren1d lub Ren2d zostały połączone z genem ekspresji genu acetylotransferazy chloramfenikolu (CAT). Continue reading „Identyfikacja in vivo ujemnego elementu regulatorowego w mysim genie reninowym przy użyciu bezpośredniego transferu genu.”

Charakterystyka swoistych właściwości fibrynolitycznych pro-urokinazy poprzez badanie zmutowanych form opornych na plazminę wytwarzanych przez mutagenezę swoistą dla miejsca lizyny (158).

Dwie oporne na plazminę zmutowane postacie pro-urokinazy (pro-UK) skonstruowane przez ukierunkowaną mutagenezę Lys158 do Val158 i Met158 zostały użyte do oceny wewnętrznych właściwości enzymatycznych i fibrynolitycznych prowansji Wielkiej Brytanii w odróżnieniu od właściwości jego dwułańcuchowego łańcucha Pochodna brytyjska (TC-UK). Obydwa mutanty, chociaż odporne na aktywację plazminą, były tak wrażliwe jak prowansjańskie na degradację przez trombinę. Ponieważ trombina rozszczepia wiązanie peptydowe tylko dwóch reszt z miejsca aktywacji, integralność tej pętli była zachowana w dwóch mutantach. Amidolityczne i aktywujące plazminogen aktywności mutantów wynosiły odpowiednio 0,14 i 0,12% aktywności TC-UK. Aktywność fibryny wynosiła 2400 IU / ml i 700 IU / mg dla mutantów Met158 i Val158 lub około 1,5% dla TC-UK. Continue reading „Charakterystyka swoistych właściwości fibrynolitycznych pro-urokinazy poprzez badanie zmutowanych form opornych na plazminę wytwarzanych przez mutagenezę swoistą dla miejsca lizyny (158).”

Wzbogacenie cholesterolu zwiększa stymulację podstawową i agonistyczną wapnia w komórkach mięśni gładkich naczyń krwionośnych szczurów.

Wpływ wzbogacania cholesterolu na homeostazę wapnia komórek mięśni gładkich naczyń (VSMC) badano przez ocenę wychwytu wapnia, wypływu i wewnątrzkomórkowej zawartości w hodowlach VSMC pochodzących ze szczurzej tętnicy płucnej. Inkubacja VSMC z liposomami składającymi się z wolnego cholesterolu (FC) i fosfolipidu (stosunek molowy 2: 1, mg FC / ml medium) przez 24 godziny spowodowała 69 +/- 19% wzrost (P mniej niż 0,01; n = 10 ) w FC, który był związany ze wzrostem o 73 +/- 11% (P poniżej 0,005; n = 10) we wewnątrzkomórkowej zawartości wapnia ocenianej na podstawie równowagi izotopowej z 45Ca2 + i wzrostem o 65 +/- 11% (P mniej niż 0,024 ; n = 3) oceniane za pomocą atomowej spektroskopii absorpcyjnej. Wzbogacenie cholesterolu powodowało wyraźny wzrost jednokierunkowej szybkości poboru wapnia z 0,026 +/- 0,03 do 0,158 +/- 0,022 nmol wapnia / s na mg białka (P mniejsze niż 0,01; n = 3), ale nie miało wpływu na wypływ wapnia. Nifedypina (1 mikroM) zmniejszona (P mniejsza niż 0,05; n = 6) wpływ wzbogacania cholesterolu na jednokierunkowy pobór wapnia o 78 +/- 16%; i werapamil (10 mikroM), diltiazem (1 mikroM) i nifedypina (1 mikroM), każdy znacząco hamował wpływ wzbogacania cholesterolu na wewnątrzkomórkową akumulację wapnia. Ekspozycja wzbogaconego w cholesterol VSMC na liposomy ubogie w cholesterol przez 24 godziny zwróciła zawartość FC i wapnia do poziomów kontrolnych. Continue reading „Wzbogacenie cholesterolu zwiększa stymulację podstawową i agonistyczną wapnia w komórkach mięśni gładkich naczyń krwionośnych szczurów.”

Manometria normalnego górnego zwieracza przełyku i jej zmiany w laryngektomii

Raporty o szybkim przepływie normalnego górnego zwieracza przełyku (UES) badano równocześnie z konwencjonalną sondą półprzewodnikową Honeywell o trzech otworach, ośmioma światłem sondą promieniowo perfuzowaną (RP) i zaprojektowaną sondą czułości obwodowej (CS) do pomiaru ciśnienia UES (UESP) bez względu na orientację sondy. Krzywe ciśnienia poddano digitalizacji i analizowano komputerowo. Sonda Honeywell zanotowała znacznie niższe wartości szczytowe niż pozostałe dwie metody i miała szerokie różnice ciśnienia wewnątrzpodstawowego (średni współczynnik zmienności, 53%). Przeciwnie, UESP mierzony za pomocą sondy CS był stały dla każdego osobnika (średni pik UESP, 121 mm Hg, średni współczynnik zmienności, 15%). Sonda RP z przedporoderem była UESP identyczna z ciśnieniem w sondach CS. Continue reading „Manometria normalnego górnego zwieracza przełyku i jej zmiany w laryngektomii”

Wpływ rozszerzenia objętości na hemodynamikę nerek nerki poddanej zabiegowi operacyjnemu

Hemodynamikę nerki szczura badano podczas redukcji ciśnienia tętniczego nerki do 35-40 mm Hg (H), a po zwiększeniu objętości pod tym ciśnieniem 0,9% NaCl (IS), 1,7% NaCl (HS), 5% mannitolu w 0,9% NaCl (MS), 5% mannitol w wodzie (MW) lub 50 mM mannitol + 125 mM NaCl. W czasie H przepływ lewy nerkowy (RBF) wynosił 0,8 . 0,1 ml / min. Ekspansja z IS nie zmieniła RBF, ale ekspansja z HS, MS, MW i 50 + 125 mM NaCl podniosła RBF do 200-250% wartości hipoperfuzji. Krzepkowe ciśnienie kapilarne znacznie wzrosło z 15,7-0,7 mm Hg podczas H do 22,3. Continue reading „Wpływ rozszerzenia objętości na hemodynamikę nerek nerki poddanej zabiegowi operacyjnemu”

Insulinooporność u otyłych mięśni szkieletowych Zucker rat (fa / fa) jest związana z niepowodzeniem translokacji transportera glukozy.

Genetycznie otyły szczur Zucker (fa / fa) charakteryzuje się silną opornością na działanie insuliny w celu stymulacji transportu glukozy w mięśniach szkieletowych. Celem niniejszego badania było ustalenie, czy defekt związany z tą opornością na insulinę wiąże się ze zmianą translokacji transportera i / lub aktywności transportera. Różne składniki układu transportu glukozy mięśniowego badano w błonach plazmatycznych izolowanych z podstawowego lub maksymalnie potraktowanego insuliną mięśnia szkieletowego szczupłych i otyłych szczurów Zucker. Pomiary wychwytu D- i L-glukozy przez pęcherzyki błonowe w warunkach wymiany równowagowej wykazały, że leczenie insuliną powodowało czterokrotny wzrost Vmax dla transportu za pośrednictwem nośnika dla szczupłych zwierząt [z 4,5 do 17,5 nmol / (mg.s) ], ale tylko 2,5-krotny wzrost u otyłych szczurów [z 3,6 do 9,1 nmol / (mg.s)]. U szczupłych zwierząt to zwiększenie funkcji transportu glukozy wiązało się z 1,8-krotnym wzrostem liczby transporterów, co wykazano przez wiązanie cytochalasin B, 1,4-krotny wzrost białka GLUT4 błony komórkowej i podwojenie średniej liczby obrotów przewoźnika. Continue reading „Insulinooporność u otyłych mięśni szkieletowych Zucker rat (fa / fa) jest związana z niepowodzeniem translokacji transportera glukozy.”

Wpływ stymulacji współczulnej i substancji wazoaktywnych na żyły płucne psa.

Wkład płucnych żył płatkowych w zwiększenie oporu naczyniowego płuc w odpowiedzi na stymulację układu współczulnego badano w warunkach kontrolowanego przepływu krwi u znieczulonego psa, w którym mierzono ciśnienia naczyniowe jednocześnie w perfundowanej tętnicy lobaryjnej, dopływowej żyle lobarowej 2- 3 mm średnicy i w lewym przedsionku. Stymulacja zwojów gwiaździstych w 3, 10 i 30 cyklach / s zwiększonego ciśnienia w tętnicy płatowej i małej żyle w sposób związany z bodźcem, ale zmniejszone ciśnienie w lewym przedsionku. Wstrzyknięcie norepinefryny do perfundowanej tętnicy lobarowej również zwiększyło ciśnienie w tętnicy lobarskiej i małych żyłach, ale zmniejszyło ciśnienie w lewym przedsionku. Zwiększenie ciśnienia tętniczego i żylnego w odpowiedzi na wstrzykniętą norepinefrynę lub na stymulację nerwów było antagonizowane przez czynnik blokujący receptor alfa. Wzrost ciśnienia zarówno w tętnicy robo- czej, jak iw małej żyle, przy stymulacji nerwów, ale bez podania noradrenaliny, był hamowany przez adrenergiczny czynnik blokujący terminal nerwowy. Continue reading „Wpływ stymulacji współczulnej i substancji wazoaktywnych na żyły płucne psa.”

Dr (a-) polimorfizm rozpadu czynnika przyspieszającego. Charakterystyka biochemiczna, funkcjonalna i molekularna oraz produkcja allelospecyficznych transfektantów.

Antygen Dra należy do systemu grup krwi związanych z Cromer, serii antygenów na czynnik przyspieszający rozkład (DAF), zakotwiczonego w błonie białka glikozylo-fosfatydyloinozytolu, który chroni komórki gospodarza przed uszkodzeniami, w których pośredniczy dopełniacz. Przeanalizowaliśmy rzadki dziedziczny fenotyp dr (a-), aby ustalić powiązane zmiany biochemiczne i funkcjonalne w DAF oraz scharakteryzować podstawę tego polimorfizmu. Test radioimmunologiczny i cytometria przepływowa erytrocytów Dr (a-) wykazały 40% normalnej ekspresji powierzchniowej DAF, ale normalne poziomy kilku innych zakotwiczonych białek glikozylo-fosfatydyloinozytolu, odróżniając ten fenotyp od napadowej nocnej hemoglobinurii. Western blot potwierdził tę zmniejszoną ekspresję DAF i wykazał nieco szybszą ruchliwość cząsteczki na SDS-PAGE. Pomimo zmniejszonej ekspresji DAF, erytrocyty Dr (a-) funkcjonowały normalnie w teście wrażliwości na lizę dopełniacza. Continue reading „Dr (a-) polimorfizm rozpadu czynnika przyspieszającego. Charakterystyka biochemiczna, funkcjonalna i molekularna oraz produkcja allelospecyficznych transfektantów.”

Inaktywacja czynnika chemotaktycznego za pomocą mieloperoksydazy – system nadtleno-halogenku wodoru: MECHANIZM ZAKAŻENIA

Leukocyty polimorfojądrowe mogą modulować ostrą odpowiedź zapalną przez sekrecję enzymów zdolnych do inaktywacji mediatorów stanu zapalnego. Zdolność układu chlorowodorku mieloperoksydazy-H2O2 w neutrofilach do dezaktywacji chemoatraktantów zbadano za pomocą zarówno testu radiologicznego, jak i morfologicznego testu chemotaksji. Inkubacja chemoatraktanta pochodzącego z dopełniacza, C5a lub syntetycznego chemoatraktanta peptydu formyl-metionylowego z układem mieloperoksydazy przez 15 minut w temperaturze 37 ° C spowodowała zasadniczo całkowitą utratę aktywności chemotaktycznej. Inaktywacja była zależna od enzymatycznie aktywnej mieloperoksydazy, H2O2 lub układu enzymatycznego wytwarzającego nadtlenek i kofaktora halogenkowego. Został zablokowany przez czynniki hamujące peroksydazę (azydek) lub rozkładające H2O2 (katalazę). Continue reading „Inaktywacja czynnika chemotaktycznego za pomocą mieloperoksydazy – system nadtleno-halogenku wodoru: MECHANIZM ZAKAŻENIA”

Różne częstości genotypów enzymów konwertujących angiotensynę u starszych osób z nadciśnieniem tętniczym.

Stwierdzono, że częstość występowania allelu D polimorfizmu insercji / delecji (I / D) genu enzymu konwertującego angiotensynę I (ACE) jest podwyższona w zawale mięśnia sercowego iu innych pacjentów. Dlatego postawiliśmy hipotezę, że śmiertelność osób z DD powinna być zwiększona w populacji jako całości i powinno to być widoczne jako zmniejszenie częstotliwości DD z wiekiem. Hipotezę tę przetestowano u 118 osób rasy kaukaskiej, u których występowało już ryzyko wystąpienia zdarzeń sercowo-naczyniowych z powodu ciężkiego, wczesnego nadciśnienia tętniczego (HT). Jako kontrolę przyjęto grupę 196 normotensywnych (NT) dopasowanych do wieku, płci i masy ciała. W grupie II grupy NT częstość genotypów i częstości genotypu DD była podobna dla różnych grup wiekowych. Continue reading „Różne częstości genotypów enzymów konwertujących angiotensynę u starszych osób z nadciśnieniem tętniczym.”