Uporczywy niedobór delta5-izomeraza-3-beta-hydroksysteroidowa delta5 (delta5-3-beta-HSD) w postaci delta5-3beta-HSD wrodzonego przerostu kory nadnerczy.

Częściowy ubytek jąder w wydzielaniu testosteronu został udokumentowany u mężczyzny dojrzewającego z wrodzoną hiperplazją kory nadnerczy z powodu dziedzicznego niedoboru kompleksu enzymu dehydrogenazy delta5-izomeraza-3beta-hydroksysteroid (delta5-3beta-HSD). Rozpoznanie defektu enzymatycznego opiera się na obrazie klinicznym wieloznacznych narządów płciowych i zaburzeniu utraty soli w okresie niemowlęcym, łącznie z wysokim poziomem delta5-pregnenotriolu i dehydroepiandrosteronu w osoczu, gdy pacjent został zdjęty z leczenia kortykosteroidami. Nie wykazano hormonalnej reakcji na ACTH lub pozbawienia soli. Ponadto, badania in vivo ujawniły częściową defekt enzymatyczny w jądrze. Chociaż poziom testosteronu w osoczu był niski (250 ng / 100 ml), androstendiol w osoczu był znacząco podwyższony i wzrósł w większym stopniu niż testosteron po podaniu ludzkiej gonadotropiny kosmówkowej. Continue reading „Uporczywy niedobór delta5-izomeraza-3-beta-hydroksysteroidowa delta5 (delta5-3-beta-HSD) w postaci delta5-3beta-HSD wrodzonego przerostu kory nadnerczy.”

Wpływ dichlorooctanu w leczeniu hipoksyjnej kwasicy mleczanowej u psów.

Metaboliczne i układowe działanie dichlorooctanu (DCA) w leczeniu hipoksycznej kwasicy mleczanowej oceniano u psa i porównywano z wlewem o równych objętościach i sodzie. Hipoksyczną kwasicę mleczanową indukowano przez wentylację psów za pomocą niedotlenionej mieszaniny gazów o zawartości 8% tlenu i 92% azotu, co skutkowało tętniczym PO2 mniejszym niż 30 mmHg, pH poniżej 7,20, wodorowęglanem mniejszym niż 15 mM i mleczanem większym niż 7 mM. Po tym, rozwój hipoksycznych psów z kwasicą mlekową traktowano przez 60 minut DCA w postaci soli sodowej lub NaCl w równych wlewach objętościowych i sodu. Psy leczone DCA wykazywały znaczący wzrost pH i dwuwęglanów krwi tętniczej oraz stały poziom mleczanu, podczas gdy NaCl powodował dalsze spadki pH krwi i wodorowęglanów oraz wzrost poziomu mleczanu we krwi. Całkowite wytwarzanie mleczanu zmniejszyło się podczas terapii z zastosowaniem obu trybów leczenia, ale ekstrakcja mleczanu w wątrobie znacząco wzrosła z DCA, podczas gdy pozostała niezmieniona z NaCl. Continue reading „Wpływ dichlorooctanu w leczeniu hipoksyjnej kwasicy mleczanowej u psów.”

Tłumienie eksperymentalnej miażdżycy przez antagonistę Ca ++ – lantanu. Możliwa rola wapnia w aterogenezie.

Wiadomo, że środki hamujące osadzanie się wapnia w tętnicach hamują miażdżycę u zwierząt. Jednak dokładna rola wapnia w aterogenezie nie jest znana. W tym badaniu specyficzny lantan Ca2 +-antagonista był używany do próby tłumienia eksperymentalnej miażdżycy i uzyskania lepszego wglądu w możliwy wpływ wapnia na aterogenezę. Króliki karmiono dietą miażdżycogenną z rosnącymi dawkami LaCl3 i bez nich. Wszystkie karmione cholesterolem króliki wykazywały wyraźny wzrost poziomu cholesterolu w surowicy i ca2 +. Continue reading „Tłumienie eksperymentalnej miażdżycy przez antagonistę Ca ++ – lantanu. Możliwa rola wapnia w aterogenezie.”

Rola sodu śródlitnego we wchłanianiu glukozy w Vivo

Uważa się, że czynna absorpcja glukozy zależy od gradientu stężenia jonów sodu przez błonę brzegową szczoteczki komórek nabłonka jelitowego. Ta koncepcja jest ogólnie akceptowana, chociaż jej trafność nigdy nie została odpowiednio oceniona w ludzkim jelicie cienkim in vivo. Zgodnie z tą hipotezą, tempo wchłaniania glukozy powinno znacznie zmniejszyć się, jeśli stężenie sodu w ołowiem jest znacznie zmniejszone, a wchłanianie glukozy w stosunku do gradientu stężenia powinno całkowicie ustąpić, jeśli sód sodowy jest mniejszy niż wewnątrzkomórkowe stężenie sodu. W niniejszej serii eksperymentów nie byliśmy w stanie wykazać istotnej roli stężenia sodu w świetle w aktywnej absorpcji glukozy z jelita krętego człowieka, szczura i psa in vivo. Konkretnie, absorpcja glukozy była minimalnie zmniejszona lub wcale nie zmniejszona, gdy stężenie sodowego sodu zmniejszono ze 140 do zaledwie 2,5 mEq / litr. Continue reading „Rola sodu śródlitnego we wchłanianiu glukozy w Vivo”

Wpływ czynników wazoaktywnych na spożycie tlenu przez jelit i przepływ krwi u psów.

Przeprowadzono badanie porównawcze kilku czynników zwężających naczynia krwionośne i rozszerzających naczynia krwionośne, mierząc zmiany w jelitowym przepływie krwi i zużyciu tlenu w 10-minutowych okresach infuzji dotętniczej. Przepływ krwi mierzono w odgałęzieniu tętnicy krezkowej górnej znieczulonych psów za pomocą elektromagnetycznego miernika przepływu krwi, a tętniczo-żylną różnicę zawartości tlenu w odcinku jelitowym określono fotometrycznie. Wazopresyna (4 x 10 (-3) i 7 x 10 (-4) U / kg-min) zmniejszyła przepływ krwi o 60 i 28% i zmniejszyła zużycie tlenu odpowiednio o 54 i 22% (wszystkie P mniejsze niż 0,001). W dawce, która nie obniżała przepływu krwi, wazopresyna nadal powodowała spadek zużycia tlenu (P poniżej 0,01). Epinefryna (5 x 10 (-2) kubka / kg-min) zmniejszyła przepływ krwi o 19% (P poniżej 0,001), ale nie zmniejszyła zużycia tlenu. Continue reading „Wpływ czynników wazoaktywnych na spożycie tlenu przez jelit i przepływ krwi u psów.”

Ekspresja receptora dihydropirydyny (Ca2 +) i genów calsequestryny w mięśniu sercowym pacjentów ze schyłkową niewydolnością serca.

Wolne jony wapnia cytoplazmatycznego (Ca2 +) odgrywają główną rolę w sprzęganiu wzbudzenia i skurczu mięśnia sercowego. Nieprawidłowe leczenie Ca2 + wiązało się z dysfunkcją skurczową i rozkurczową u pacjentów ze schyłkową niewydolnością serca. Obecne badania testują hipotezę, że ekspresja genów kodujących białka regulujące homeostazę Ca2 + mięśnia sercowego jest zmieniona w niewydolności serca u ludzi. Przeanalizowaliśmy RNA wyizolowany z mięśnia sercowego lewej komory (LV) z 30 biorców przeszczepu serca z końcową niewydolnością serca (HF) i pięcioma dawcami narządów (kontrola normalna), przy użyciu sond cDNA specyficznych dla receptora kardiochloryny (DHP) (alfa) podjednostka kanału Ca2 + wrażliwego na DHP) i kaliniesterynę sercową retikulum sarkoplazmatycznego (SR). Ponadto, liczebność miejsc wiążących DHP oceniano technikami wiązania liganda (n = 6 dla pacjentów i normalnych kontroli). Continue reading „Ekspresja receptora dihydropirydyny (Ca2 +) i genów calsequestryny w mięśniu sercowym pacjentów ze schyłkową niewydolnością serca.”

Krytyczna rola żelaza w oddziaływaniach gospodarz-bakteria.

Zdolność potencjalnych patogenów do pozyskiwania żelaza u gospodarza jest ważnym wyznacznikiem zarówno zjadliwości, jak i charakteru wytwarzanej infekcji. Wirulentne bakterie Gram-ujemne są zdolne do pozyskania wystarczającej ilości żelaza od gospodarza, ponieważ ich zjadliwość (w przypadku zarodków kurcząt) nie ma wpływu na egzogenne żelazo. Avirulentne mutanty, które najwyraźniej mają ograniczoną zdolność do pozyskiwania żelaza, można wyizolować z wirulentnych szczepów. Śmiertelność tych mutantów została znacznie zwiększona przez egzogenne żelazo. Zmniejszenie względnie wysokiego nasycenia żelaza kurcząt (do poziomów bardziej zbliżonych do tych u ludzi) poprzez wstępne traktowanie białkami wiążącymi żelazo lub endotoksyną hamuje letalność niektórych zjadliwych bakterii. Continue reading „Krytyczna rola żelaza w oddziaływaniach gospodarz-bakteria.”

Niepowtarzalna dysfunkcja inhibitora C1 u krewnego bez obrzęku naczynioruchowego. II. Identyfikacja substytucji Ala443 -> Val i analiza funkcjonalna rekombinowanego zmutowanego białka.

Ustaliliśmy przyczynę niezwykłej anomalii inhibitora C1 w dużej rodzinie. Wcześniej stwierdziliśmy, że połowa cząsteczek inhibitora C1 w surowicy u dotkniętych krewnych członków jest normalna. Druga połowa skompleksowana z C1s, ale wykazała niewielkie tworzenie kompleksów z C1r. Te cząsteczki okazały się również stosunkowo odporne na trawienie trypsyną. Podsumowując, odkrycia sugerują, że członkowie tego pokolenia są heterozygotyczni pod względem nietypowej mutacji inhibitora C1. Continue reading „Niepowtarzalna dysfunkcja inhibitora C1 u krewnego bez obrzęku naczynioruchowego. II. Identyfikacja substytucji Ala443 -> Val i analiza funkcjonalna rekombinowanego zmutowanego białka.”

Rola Ca2 + w stymulowanym sekrecyjnie rozkładem fosfatydyloinozytolu w szczurzych wysepkach trzustkowych.

Wykazano, że rozkład fosfatydyloinozytolu (PI) jest zwiększany podczas pośredniczonej przez Ca2 stymulacji odpowiedzi komórkowej w wielu systemach i zaproponowano, że bierze udział w sprzęganiu bodziec i wydzielanie. Wpływ na rozpad PI leków pobudzających wydzielanie insuliny, które zmieniają poziomy Ca2 + w komórkach lub cykliczne (c) AMP badano w peryferyjnych wysepkach Langerhansa u szczurów. Wyizolowane wysepki znakowano myo [2-3H (N)] inozytolem i monitorowano wypływ znakowanych 3H metabolitów. Glukoza (16,7 mM) znacznie zwiększała uwalnianie 3H w sposób równoległy do drugiej fazy odpowiedzi wydzielania insuliny; o 60 min, ilość [3H] PI w wysepce zmniejszyła się o 50%. Usunięcie Ca2 + z peryfuzji lub zablokowanie wejścia Ca2 + przez kanały zależne od napięcia przez D600 (20 mikroM) zniosło wywołany glukozą wzrost w 3H wypływu. Continue reading „Rola Ca2 + w stymulowanym sekrecyjnie rozkładem fosfatydyloinozytolu w szczurzych wysepkach trzustkowych.”

Czynnik wzrostu hepatocytów jest najsilniejszym endogennym stymulantem proliferacji komórek nabłonkowych królika i migracji w pierwotnej hodowli.

Sugeruje się, że różne czynniki wzrostu biorą udział w naprawie błony śluzowej żołądka. Nasze poprzednie badania wykazały, że egzogenny czynnik wzrostu hepatocytów (HGF) ma działanie proliferacyjne na komórki nabłonka żołądka. W niniejszym badaniu porównanie maksymalnych efektów proliferacyjnych i optymalnych stężeń kilku czynników wzrostu wykazało, że HGF był najsilniejszym mitogenem dla komórek nabłonka żołądka, tak jak w przypadku hepatocytów. Restytucję monowarstwy komórek nabłonka żołądka oceniano za pomocą modelu restytucji okrągłej. HGF był najskuteczniejszym środkiem ułatwiającym restytucję nabłonka żołądka wśród badanych osób. Continue reading „Czynnik wzrostu hepatocytów jest najsilniejszym endogennym stymulantem proliferacji komórek nabłonkowych królika i migracji w pierwotnej hodowli.”